یچه های دیروز
بچه های دیروز سایت نوستالژیک و خاطره انگیز بچه های دهه 60

درس مردم مهین ما-فارسی اول دبستان دهه60/70

بچه های دیروز دوستان عزیز من, اگر شما از آن دسته از دوستانم باشید که کتاب فارسی شبیه به آنچه در تصویر زیر و در کل کتاب فارسی اول دبستان در دهه60 و دهه 70 را خوانده باشید.

درس مردم میهن ما را احتمالا به خاطر دارید, درسی زیبا از کتاب فارسی ما با متن و تصویری زیبا

متن این درس به این شکل بود

درس میهن ما کتاب فارسی اول دبستان دهه60/70
درس میهن ما کتاب فارسی اول دبستان دهه60/70

متن را هم یکبار دیگر برای یادآوری اینجا می نویسم:

کشور ما دریا و کوهستانها و دشتهای فراوانی دارد.

بعضی از مردم ایران در کنار دریا زندگی می کنند.

بعضی از مردم ایران در کوهستانها زندگی می کنند.

بعضی از مردم ایران در دشتها زندگی می کنند

مردم میهن ما در هر جایی که زندگی می کنند ایرانی هستند.

تصویر را به خوبی نگاه کنید تنوع لباس هموطنان ما از کرد گرفته تا خراسانی و عرب و…

این درس از فارسی دهه 60 را تا عمر دارم فراموش نخواهم کرد. درسی زیبا از میهن ما ایران با تنوع نژادی مختلف زیر یک پرچم به نام وطن

خوب یا بد بسیاری از مردم در نواحی مختلف کشورمان با گویش یا زبان غیر از زبان رسمی کشور متاسفانه وارثان خوبی نبودند.

جدا از لباس و فرهنگ که داریم به فراموشی می سپارند- غم انگیز ترین جای ماجرا فراموشی زبان مادریست.

بدتر و تاسف بار تر از آن خجالت کشیدن و عار دانستن زبان مادریست.

و بدتر از همه هم این است که این طرد شدن و خجالت کشیدن و پشت کردن به زبان مادری متاسفانه چند دهه است و حداقل این دو دهه اخیر بیشتر از طرف مادران و دختران ایرانی بوده.

ترکی – کردی- فارسی- بلوچی- گیلگی- عربی و… همه زبان های رایج در این مملکت بودند از قدیم الایام تا به حال

خوب یا بد زبان فارسی که در تهران مورد استفاده قرار می گیرد- به عنوان زبان معیار قرار گرفته.

زبان معیار همان زبان رسمی نشریات – کتاب ها و.. است .

قبلا به چهار گوشه کشورمان که سفر می کردی – زبان و گویش های مختلفی را می دیدی-مردمی با زبان و حتی لباس متفاوت – شاید قدیم ترها مخصوصا بین افراد مسن تر که تنها با زبان مادری آشنا بودند

اگر کسی غیر از خودشان به شهرشان سفر می کرد – طرفین در برقراری ارتباط با هم به مشکل می خوردند و زبان هم را متوجه نمی شدند.

چه خوب که با یک زبان مشترک این مشکل برطرف و با همدیگر ارتباط برقرار کنند.

امروزه اگر زبان های مختلف کشورمان را شاخه های یک درخت تنومند در نظر بگیریم – زبان فارسی مانند یک ریشه و یک آوند ارتباط بین آنها را برقرار می کنند.

پس این را متوجه باشید که مشکلی با زبان فارسی ندارم همانطور که همین الان زبان فارسی باعث ارتباط بنده با شما با هرنوع زبان مادری شده.

زبان مادری و حتی لهجه های مختلف اصالت ما هستند- ریشه ما هستند

متاسفانه بسیاری از مادران امروز سرزمینم به بهانه های مختلف از آموختن زبان مادری به فرزندانشان طفره می روند. بسیاری از دختران مناطق غیر فارس نشین دیگر زبان مادری را نمی توانند حرف بزنند فقط و فقط متوجه می شوند.

بسیاری از والدین و باز هم مادران- داشتن لهجه برای فرزندان و خصوصا دختران خود را نوعی نقص و مایه شرمساری می دانند.

و می گویند برایش بد هست فردا دانشگاه می رود داخل جامعه می رود.

بسیاری از والدین به فرزند خودشان هیچوقت زبان مادری یاد نمی دهند چرا؟ چون فردا مدرسه میرود و با ارتباط با بچه های دیگر به مشکل میخورد.

با وجود این همه شبکه های مختلف کارتونی فارسی زبان چه در ماهواره چه در تلویزیون خودمان که 24 ساعته فعالیت دارند و سی دی و اینترنت مگر می شود بچه ای فارسی را یاد نگیرد و به لطف این وسایل حتی بهتر از زبان مادری حرف می زند.

حتی در روستاها هم این مشکل به حد بالای خود رسیده و والدین به زبان مادری با فرزندشان حرف نمی زنند

در زمانی هستیم که کمترین اعتماد به نفس را داریم خصوصا در خانم های ایرانی

کودکان در نواحی گفته شده در جایی به دنیا می آیند که اکثرا زبانی غیر از زبان ملی و رسمی در آن استفاده می شود.

بسیاری از خانواده های ایرانی در این مناطق به این شکل حرف می زنند – پدر و مادر و هفت پشتشان و پسر خانواده(زبان مادری) دختر خانواده زبان فارسی- عروس زبان فارسی نوه دختر زبان فارسی – نوه پسری بیشتر زبان مادری و گاهی هم ان هم زبان فارسی

متاسفانه در کشوری هستیم که توی جیب بسیاری از مسئولان و مردم عجول ما برچسب های فراوانی هست تا بخواهی حرفی بزنی یا برچسب ملی گرایی یا تجزیه طلبی یا هزار کوفت و زهر مار دیگر به طرف می چسبانند

یک روز در اینستاگرام با جمله ای که تحریک کننده هم نبود روز جهانی زبان مادری را تبریک گفتم یک عده آمدند و مثل اردک مگ مگ مگ مگ کردند دیدم نوشتن مرگ بر فلان مرگ بر فلان

هرکسی که از زبان و فرهنگ منطقه خودش حمایت می کند تجزیه طلب نیست! اگر حرف زور را باید بشنود و حرفی نزند باشه هرچه شما می گویید.

کنترل و مدیریت لهجه خیلی جاها هم خوب است و لازم است روی لهجه مدیریت شود ولی عار و ترس از اینکه هنگام صحبت کردن با بقیه فلانی مرا مسخره کند یا بفهمد که زبان مادریم غیر از فاریست واقعا مایه سرافکندگی جامعه ماست.

چرا کسی که فارسی را با لهجه حرف می زند مورد تمسخر یکسری بیسواد قرار بگیرد که یکسری افراد بدون اعتماد به نفس هم خجالت بکشند.

این سالها متاسفانه در ایرانمان هیچ حرکتی حتی در شبکه های محلی مانند شبکه زاگرس کرمانشاه جهت حفظ فرهنگ و زبان مردم صورت نگرفته – و مردم رابه سوی دیش ماهواره و شبکه های موجود در سایر کشورها سوق دادند

تا به حال عمل لهجه یا حذف لهجه به گوشتان خورده؟ یک روزی زبان هایی غیر از فارسی در کشورمان حذف خواهد شد

یک روز دیگر هم خود زبان فارسی حذف خواهد شد

نظرات بسته شده است.